augustus 2025: les 03
In augustus leerden we iets wat we in het begin totaal onderschat hadden. De meeste plekken in een stad worden gemaakt vóór mensen, niet dóór mensen. Er wordt gepland, getekend, gecommuniceerd. En dan: klaar, gebruik maar.
Wij probeerden het omgekeerd.
Het idee kwam van Hans: geef de buren elk een vierkante meter. Op de oude parking schilderden we een raster van honderd vakken. Buurtbewoners kregen een voucher in de bus om er eentje te claimen. Eén regel: je moest er iets mee doen. Wat, dat mocht je zelf beslissen.
We hadden geen idee wat daaruit zou komen.
Wat we kregen, overtrof alles. Eric en Guanita van Co-vitro plaatsten twee glas-in-loodzuilen op hun meter. Irene onthardde met de hand en plantte een mini-bloemenweide. Laurent bouwde iets ruws en poëtisch met boomstammen. Sofie zette een boekenhuisje neer, Mia een zen-vijvertje met papieren bootjes. En #vraaghetdeburen — dezelfde mensen die maanden eerder nog affiches tegen de site aan hun ramen hingen — legde twintig meters samen voor een petanquebaan.
En dan is er Erna. Die komt nog steeds, elke week, met een weckpot vol peuken die ze in de buurt heeft opgeraapt. Geen installatie, geen kunstwerk. Gewoon zorg.
Plots ging het niet meer over tijdelijke invulling. Het ging over eigenaarschap. Niet het juridische soort — het gevoel dat een plek ook een beetje van jou is.
We denken vaak dat betrokkenheid ontstaat nadat iets af is. Dat je eerst moet bouwen, en dan mensen moet overtuigen. Bij ons ging het net omgekeerd. We gaven mensen een vierkante meter. En kijken sindsdien wat er allemaal gebeurt.
JUlI 2025: les 02
Oostende heeft acht wijken. En heel veel leegstand. Loodsen zonder bestemming, gebouwen met het licht uit, plekken die niemand nog een naam geeft.
Tegelijk kennen we allemaal organisaties, kunstenaars en ondernemers die precies het omgekeerde probleem hebben: geen plek. Te duur, te tijdelijk beschikbaar, of gewoon onvindbaar voor wie er niet actief naar zoekt.
Twee problemen die eigenlijk één oplossing zijn. Dat inzicht bracht ons bij het idee van een negende wijk: de wijk van alles wat leegstaat, onbenut is, of wacht. Niet ergens ver weg, maar verspreid over de hele stad — en precies daarom moeilijk te zien, tot je er specifiek naar op zoek gaat.
Vanuit dat idee richtten we De Stadsnomaden op. Niet met een dik businessplan. Wel met een simpel, koppig geloof: als je leegstand en vraag naar ruimte gewoon aan elkaar koppelt, kan er ontzettend veel groeien.
En nu krijgen we de kans om dat voor het eerst echt te bewijzen.
Stad Oostende vraagt ons om de oude politiekazerne tijdelijk in te vullen. We zijn door het dak. Eindelijk een eerste stuk van de negende wijk om onze handen aan vuil te maken. Wat dat precies gaat betekenen, weten we niet. We springen gewoon in het diepe.
De Stadsnomaden is op dit moment vooral... wij. Een kersverse vzw. 6 Oostendenaars met een liefde voor onze stad. We hebben geen buffer, wel een berg goesting. Het politiegebouw staat al zo’n 6 jaar leeg. Wij willen ze wakker maken.
Toegegeven… de meeste mensen vinden het gebouw spuuglelijk. Ze hebben geen ongelijk. Maar we zien ook iets anders: ruimte. Mogelijkheden. Een gebouw dat nog niet weet wat het kan worden.
Stad Oostende koos niet voor de veilige weg — geen klassieke projectontwikkelaar, geen dichtgetimmerd masterplan. Ze kozen voor een experiment. Voor ons.
We hebben geen handleiding. Geen idee hoe je een site van die grootte beheert. Geen flauw benul wat het betekent om verantwoordelijk te zijn voor een gebouw dat al jaren de tijd kreeg om stilletjes verder te verkrotten.
Maar dat gaan we nu ontdekken…
JUNI 2025: les 01
Oostende heeft acht wijken. En heel veel leegstand. Loodsen zonder bestemming, gebouwen met het licht uit, plekken die niemand nog een naam geeft.
Tegelijk kennen we allemaal organisaties, kunstenaars en ondernemers die precies het omgekeerde probleem hebben: geen plek. Te duur, te tijdelijk beschikbaar, of gewoon onvindbaar voor wie er niet actief naar zoekt.
Twee problemen die eigenlijk één oplossing zijn. Dat inzicht bracht ons bij het idee van een negende wijk: de wijk van alles wat leegstaat, onbenut is, of wacht. Niet ergens ver weg, maar verspreid over de hele stad — en precies daarom moeilijk te zien, tot je er specifiek naar op zoek gaat.
Vanuit dat idee richtten we De Stadsnomaden op. Niet met een dik businessplan. Wel met een simpel, koppig geloof: als je leegstand en vraag naar ruimte gewoon aan elkaar koppelt, kan er ontzettend veel groeien.
En nu krijgen we de kans om dat voor het eerst echt te bewijzen.
Stad Oostende vraagt ons om de oude politiekazerne tijdelijk in te vullen. We zijn door het dak. Eindelijk een eerste stuk van de negende wijk om onze handen aan vuil te maken. Wat dat precies gaat betekenen, weten we niet. We springen gewoon in het diepe.
De Stadsnomaden is op dit moment vooral... wij. Een kersverse vzw. 6 Oostendenaars met een liefde voor onze stad. We hebben geen buffer, wel een berg goesting. Het politiegebouw staat al zo’n 6 jaar leeg. Wij willen ze wakker maken.
Toegegeven… de meeste mensen vinden het gebouw spuuglelijk. Ze hebben geen ongelijk. Maar we zien ook iets anders: ruimte. Mogelijkheden. Een gebouw dat nog niet weet wat het kan worden.
Stad Oostende koos niet voor de veilige weg — geen klassieke projectontwikkelaar, geen dichtgetimmerd masterplan. Ze kozen voor een experiment. Voor ons.
We hebben geen handleiding. Geen idee hoe je een site van die grootte beheert. Geen flauw benul wat het betekent om verantwoordelijk te zijn voor een gebouw dat al jaren de tijd kreeg om stilletjes verder te verkrotten.
Maar dat gaan we nu ontdekken…
