Het paradijs op aarde

Nee, dit is geen fake news.

Ik kan het jullie uitleggen, want ik heb het voor een stukje mee gecreëerd. Het ligt zelfs in Oostende.

Oké, oké, alvorens jullie hoofdschuddend de dagelijkse realiteit weer induiken, verklaar ik me nader.

Zaterdagmorgen rond 10 uur fiets ik de Alfons Pieterslaan in en wil gezwind de grote poort van ’t Kadaster indraaien maar bots daar op een immense berg compostaarde. ‘Ook een manier om zwart parkeerders te weren van de ruime binnenkoer’, was mijn eerste reactie.

Op de koer ontwaren mijn slaapogen echter nog meer bergen. Ik lijk wel in de Pyreneeën verdwaald te zijn, maar het blijken houtsnippers te zijn.

Hier en daar zie ik al enkele vrijwillige medewerkers in de weer met het klaarzetten van kruiwagens en een mengelmoes aan tuingereedschap. Hier moet vandaag duidelijk gewerkt worden.

Aarzelend leg ik mijn onwetendheid in de handen van andere tuinmedewerkers, die het geritsel van rijf en hark al gewend zijn.

Ik word vriendelijk overstelpt met namen die ik even vrolijk weer vergeet.

Hoe meer binnen sijpelende tuinvrijwilligers, waarvan velen uit de naaste omgeving van de oude politiesite, me geruststellen, des te meer ik het gevoel krijg dat ik in een gezellige club naamlozen ben terechtgekomen.

Tijdens de verwarmende opstart koffie wordt me ook steeds duidelijker dat er flink gewerkt zal moeten worden.

Dat berglandschap dient netjes verplaatst te worden en daar terechtkomen waar de nieuwbakken planten en fruitbomen snakken naar voedsel en bescherming tegen uitdroging.

Die berg ‘haut cuisine’ compost ziet er inderdaad heel voedzaam uit en de houtsnippers geven een mooi tegenwicht als bescherming tegen uitdroging van boom en plant … en zeker zo belangrijk, verfraaiing van de binnenplaats door terugdringing van de overwoekerende betonnen verharding van ‘’t Kadasterpark’.

Vooral rond de bomen worden er geulen gegraven die dan weer gedempt worden met compost. Alle bomen en bloemperken worden verder verwend en afgewerkt met een krokante laag houtsnippers aan hun voeten.

Gelukkig mag ik mijn vuurdoop onderbreken voor een gezamenlijke soepmaaltijd met een degelijke boterham. Ook hiervoor is er weer een lieftallige vrijwilligster druk bezig geweest in haar keuken om de tuiniers een voedzaam hart onder de riem te steken.

Kruiwagens worden af en aan geduwd. Compost en houtsnippers worden keurig verdeeld rond bomen en planten. Perken krijgen plots idyllische paadjes van heerlijk zacht verend hakselhout.

Maar, dit alles, beste lezer, zou niet mogelijk zijn zonder de aanwezigheid van onze tuinspecialisten, Laurent en Franky. Jonglerend met raadgevingen en Latijnse plantennamen, waren dat twee namen die continu over dit hoogzwangere park galmden.

Verder heb ik, buiten een krakende rug en ruwe handen, kunnen kennismaken met een stel gedreven mensen. De ene al duidelijker aanwezig met grap en grol naast de stillere doender. Alles paste en mettertijd zal ook mijn verlegen onwennigheid verdwijnen en kan ik me vast klikken aan deze veelbelovende organisatie.

Hoe kan ik nu beter een eind bijeen harken aan dit verhaal dan met de apotheose van deze dag in feeststemming. De inhuldiging van ons schitterend, uitnodigend terras. Geen chique betegeld of protserig houten terras, nee, een resterend bergje houtsnippers met een zweem zweetlucht, werd vrolijk uiteen gedreven tot het mooi paste binnen een vierkant van gerecupereerde stenen.

Daar wil je toch blijven zitten in het bijzijn van gedreven ‘grondwerkers’ en een feestelijk glas picon!!!

Warme groet,

Herman